 |
 Wat is er sedertdien niet allemaal gebeurd
Taal/Column
|
18 November 2010 | 14:40:22
 |
Wat is er sedertdien niet allemaal gebeurd?
Wat is er sedertdien niet allemaal gebeurd?
Vanalles.
Nee, maar werkelijk.
Het leven is van een verregaande vergankelijkheid waar blogs bij verbleken.
Verbleekt ooit het woord?
Jazeker!
Maar het krijgt weer glans, stilaan en dan ook weer plots.
Als ge de liefde niet hebt, zijt ge als een schelle cimbaal.
|
|
|
 |
 |
 natalia
Taal/Column
|
08 Januari 2010 | 16:52:26
 |
Natalia
Nu het toch over rommel gaat: ik zat op oudejaarsavond met een half oog naar het tv-toestel te kijken toen daar plots Natalia haar opwachting maakte in een alleraardigst glinsterend pakje. Veel had het niet om het lijf maar een madam als de genoemde zangeres heeft dan ook weinig nodig. Ze stond aldus redelijk bloot samen met de Clouseau-broers en hun orkest het Sportpaleis te bekoren tot grote ergernis van een deel van de Vlaamse kijkers die de inkijkmogelijkheden van Natalia’s pakje beschamend vonden. Het dient gezegd dat studenten geneeskunde aan de hand van de beelden konden checken hoever ze stonden met anatomie maar om daar moord en brand over te schreeuwen…Natalia heeft zich in de oudejaarsnacht getoond. Het had veel slechter gekund.
|
|
|
 |
 studio
Taal/Column
|
07 Januari 2010 | 11:58:11
 |
Studio
Voor de bioscoop Studio Leuven is de eindmeet bereikt. 40 jaar lang kon men daar de betere films bekijken. De zalen van de Studio vormden aldus het decor waar generaties studenten het verschil leerden tussen een goede prent en commerciële rommel. De rommel heeft het weeral ’s gehaald en dat maakt het afscheid dubbel zo zwaar.
|
|
|
 |
 marathon
Taal/Column
|
06 Januari 2010 | 12:05:34
 |
Elke dag een marathon
Lopen is een gezonde sport maar er zijn grenzen. De Gentenaar Stefaan Engels heeft het in zijn hoofd gehaald om in het nieuwe jaar dagelijks een marathon te lopen. Dagelijks, dat betekent nog altijd elke dag en een marathon is nog steeds 42 kilometer én een stukje. Stefaan loopt de eerste maanden traagjes rond de watersportbaan in Gent, daarna jogt hij door Europa. 5km lopen is voor mij al een behoorlijk karwei dat al snel een weekje in beslag neemt, daar waar volgens mijn dokter de gezonde mens een keer of drie in de week minstens een half uur zou moeten bezig zijn met bewegen. Ik kan daar inkomen. Maar elke dag een marathon? Ik stel voor dat men daar dringend een wet tegen maakt vooraleer één of andere gezondheidsfreak dit regime uitroept tot een nieuwe therapie, er een boek en een cd over uitbrengt en tientallen relaties stuk maakt omdat mijnheer constant aan het trainen is terwijl zij de wasmachine herstelt.
|
|
|
 |
 long time no see
Taal/Column
|
05 Januari 2010 | 11:29:40
 |
Roken
Het is voortaan verboden om een sigaret of sigaar op te steken als men op café gaat waar er ook een stukje wordt gegeten. De wetgever maakte eerst nog een foutje door wat Frans in de Nederlandse tekst te mengen maar dat is intussen hersteld. Fouten maken is immers geen probleem, zoals men op de hoogste echelons in ons kleurrijke land dagelijks bewijst. Sommige mensen houden daar hart- en zenuwziektes aan over maar een azijnpisser die daarover valt. Roken bij een spaghetti mag echter niet meer in naam van ons aller gezondheid. Dat is, laten we wel wezen, een lovenswaardig initiatief want we hebben het de voorbije dagen tot in den treure gezegd: gezondheid gaat boven alles. Het is daarom wachten op het ogenblik dat de minister ook alcohol verbiedt in de cafés want drank is iets wat al vele levens heeft verwoest en niet alleen het leven van de alcoholist zelve. De redenering dat alleen een roker de omgeving verplicht mee te roken daar waar drankorgels of drugverslaafden enkel zichzelf de das zouden omdoen getuigt van grove onwetendheid. Dan zwijgen we nog over de ellende die gokverslaafden hun familie aandoen. Het is daarom wachten op de dag dat ook spelen op de Lotto wordt verboden, een mens begint altijd ergens. De vraag waar het eindigt is soms ook het overwegen waard.
|
|
|
 |
 losgeweekt
Taal/Column
|
16 Oktober 2009 | 10:09:06
 |
VDB
Marie-Antoinette heeft een droevige week achter de rug in verband met het schielijke overlijden van Frank Vandenbroucke, de renner. Dat komt omdat ze een aparte band had ontwikkeld met de man en wel op deze manier. 10 jaar geleden waren we met een autocar op rondreis in Italië in groepsverband. Ik was daartoe aangesproken door een vriend-banketbakker die samen met andere gepensioneerde kleine zelfstandigen activiteiten op het getouw zette waaronder om de twee jaar een reis. Om de bus gevuld te krijgen, hadden ook Marie-Antoinette en ikzelf ons laten overtuigen, weze het dat ik de kamer deelde met een verzekeringsmakelaar op rust en Marie-Antoinette met de weduwe van een traiteur. In de stad Verona werden wij geconfronteerd met het WK wielrennen en op de vooravond van de koers liepen wij op de beroemde Piazza Bra de even beroemde VDB tegen het lijf. Hij kuste Marie-Antoinette op de wang en we namen van hem een foto. Sedertdien was VDB echt een God. Goden die sterven in een verloren gat in Senegal, dat hoort niet.
Strand
We voelen ook mee met Clotilde en Sarah. We vroegen ons de voorbije avonden, bij het eerste herfstvuur dat knetterde in de open haard, af of dit alles niet zou zijn gebeurd als zij strenger waren geweest voor hun engel. Marie-Antoinette is de mening toegedaan dat de moderne mens niet voldoende zijn best doet om relaties te laten werken. Zij zegt dat het ook niet elke dag meevalt om voor mij te werken en dat ze zich ook vaak moet oppeppen maar daarin overdrijft zij. In de deelstaat van Maleisië Terengganu hebben ze daar iets zeer origineels op gevonden: koppels die denken aan uit elkaar gaan maar zich bedenken, krijgen van de regering een strandvakantie aangeboden, gratis. Op die manier wil men de haperende relaties weer vlot krijgen. Naar verluidt is de minister van Begroting daar niet overtuigd.
Holebifoon
Voor homokoppels met problemen is er bij ons geen strandvakantie in Bredene maar wel de holebifoon. Dat is een soort tele-onthaal voor wie zich aangetrokken voelt tot mensen van hetzelfde geslacht, eventueel in combinatie met iemand van het andere geslacht. Ik probeer breeddenkend te zijn in die dingen. Sedert kort heeft deze holebifoon ook een peter in de figuur van de charmante filmregisseur
Lieven Debrauwer
. Ik vind dat een zeer aardige jongen, zoals ook bleek uit zijn film Pauline en Paulette waarin hij twee toch al bejaarde dames mooi wist te regisseren. Ik dacht dus dat het een lieve jongeman met stijl was zonder meer maar er is dus ook een zekere geaardheid mee gemoeid waar ik geen probleem mee heb. Ik vind de prent en het toneelstuk ‘La Cage aux Folles’ nog steeds bijzonder goed en prettig, zodus. Daarom vermeld ik ook Lievens initiatief. Het kan de jongeren die met deze zaken worstelen slechts helpen.
Voetbal
Ik lees in dat verband bijvoorbeeld dat in Frankrijk een islamitische voetbalploeg weigert om te spelen tegen een club die is gevormd door homosexuelen. De moslims zien zo’n shotpartijtje niet zitten uit hoofde van hun geloof. Ik betreur dit soort beslissingen want sport hoort mensen samen te brengen, niet tegenover elkaar te stellen. Men notere in dat verband dat de Nederlanders sedert kort niet meer willen dat de heer Courtois nog actief is in de campagne rond het organisatiecomité van het WK voetbal. De Nederlanders krijgen het op de heupen van de heer Courtois en zetten hem daarom ergens achterin de klas. Dat stuit mij tegen de borst. Ik heb de Nederlanders nooit gemogen.
Ruth
Ruth Frith laat het allemaal niet aan haar honderd jaar jonge hart komen. Zij won goud in het onderdeel kogelstoten op de World Masters Game in Sidney en dat in de categorie 100 tot 104 jaar. Ruth liet weten dat ze zo goed bezig blijft omdat ze zich goed verzorgt en nooit groenten eet. Ruth lust geen groenten. Ik heb Ruths lichtende voorbeeld al ter berde gebracht als Marie-Antoinette weer es witlof en spruiten serveert maar alsnog zonder resultaat.
|
|
|
 |
 losgeweekt 38
Taal/Column
|
08 September 2009 | 14:17:49
 |
Bevrijding
Het is in deze eerste septemberdagen 65 jaar geleden dat ons land werd bevrijd van de Duitse bezetter. Ik was op dat ogenblik nog een kleine jongen en herinner me vooral dat mijn vader zaliger een ferm stuk in zijn kraag had vanwege een teveel aan de drank Picon, hem opgegoten door een neef die zich op de smokkelmarkt had gewaagd en de voorgaande jaren goed had geboerd. In de bescheiden provinciestad waar ik resideer was thans een grote optocht voorzien in aanwezigheid van de minister van Defensie zelve. De heer Pieter De Crem heeft in zich iets van een generaal, kaarsrecht als hij altijd loopt, wat zijn rijzige gestalte nog accentueert. Hij straalt een karaktersterkte uit die eerder doet denken aan Pruisen en niet zozeer aan Aalter, waar hij ook burgemeester is. Vandaar dat het een goede zaak is dat de man nu onze verdediging kan verzorgen. Hij lijkt daartoe geroepen. Hij gaf de mooie ceremonie ook bijkomende glans. Doorheen de straten reden oude tanks en jeeps en ik zag de strijders van toen glimmen van trots maar ook van emotie. De herinnering aan die dagen is nog zeer intens. Mijn moeder ontmoette toen een Schotse soldaat op wie ze meteen verliefd werd en met wie ze nog jaren correspondeerde tot mijn vader er op uit kwam en alle brieven verbrandde. Hij zei altijd dat er grenzen waren aan de erkentelijkheid. Zo viel hij zelf in onmin met zijn neef aangaande een erfeniskwestie. De neef zou hem nog lang daarna bij elke toevallige ontmoeting toeroepen dat zijn Picon wel goed genoeg was geweest.
K2
De nichtjes van Marie-Antoinette waren op zondagavond komen logeren omdat hun ouders er even tussenuit waren om te bekomen van de vakantie en ze wilden naar het programma ‘K2 zoekt K3’ kijken. Ik hou mij daar niet mee bezig maar men kan niet altijd intellectueel in de weer zijn en dus stemde ik in met een avond voor de buis van VTM. K2 bestaat uit ene Karen en ene Kristel die op zoek zijn naar een derde zangeres ter vervanging van ene Kathleen die dat gejengel moe geworden was. Ik kan Kathleen geen ongelijk geven want de K2-liedjes die de kandidates voor de opvolging dienden in te studeren waren van een onnozelheid die iemand die de oorlog heeft meegemaakt zich niet kan voorstellen. Een jury moest de ‘meiden’ beoordelen. Ongetwijfeld heeft men lang moeten zoeken tot men enkele Chinese vrijwilligers heeft opgediept die hun oordeel lieten nederdalen over de onschuldige wichten die zich aan de auditie hadden gewaagd. Een zekere Miguel Wiels leek me nog bekwaam te zijn en diende dan ook een door de anderen gekraakte kandidate opnieuw op te vissen. Uiteindelijk kozen de twee K’s toch zelf acht finalisten voor een exclusieve opleiding. Het zou me niet verbazen mochten ze nu al weten wie het wordt.
Hacker
Buiten mijn activiteiten voor de gespecialiseerde pers, ben ik niet zeer bezig met computers. Ik ben evenwel door mijn bank verplicht geworden om via dit toestel te bankieren. “Monsieur Crépin”, zei de directeur in zijn kantoor waar hij mij een agendaatje aanbood van september tot augustus, “monsieur Crépin u moet meegaan met de tijd en dat bedoel ik figuurlijk en niet letterlijk. U zit in uw zetel en toch kan u al uw transacties probleemloos verrichten via onze digibox.” Ik vroeg nog of dat allemaal wel veilig was en hij antwoordde terecht dat het in ieder geval het risico op overvallen worden door gemaskerde booswichten uitsloot. Maar wat vernemen wij nu? Dat een onverlaat de virtuele kantoren van ING en Dexia is binnengedrongen om daar informatie te stelen. Het gaat gelukkig om een Robin Hood-type dat geen misbruik wil maken van zijn kennis. Maar hoelang weerstaat zo’n nerd aan de verleiding om bij een vreemde wat centen af te halen? Ik belde dus naar mijn bankdirecteur om hem op dit voorval te wijzen. Hij stelde mij gerust dat er niets aan de hand was. Marie-Antoinette gelooft dat niet. Zij werkt nog met papieren overschrijvingen en heeft geen weet van IBAN-rekeningen. “En ik ben ook gelukkig”, zegt zij altijd.
|
|
|
 |
 losgeweekt 37
Taal/Column
|
04 September 2009 | 15:04:41
 |
Opvoeding
Nu het schooljaar weer helemaal op gang is getrokken en de minister van Onderwijs zich vanuit zijn voorbeeldfunctie heeft geopenbaard als een aanhanger van de herenliefde, overschouw ik graag de diverse analyses die in de Vlaamse persorganen werden gemaakt door kinderpsychiaters en pedagogen aangaande de jeugd van vandaag. Daarbij overheerste de gedachte dat die jeugd behoefte heeft aan aandacht vanwege de ouders. De leerkrachten oordelen namelijk dat de ouders de zorg over hun kroost in grote mate overlaten aan de school. Thuis kunnen de kids doen wat ze graag willen, van internetten over een beetje ballen tot het afbreken van de schommel en de wip. Ouders houden er niet van om de hele tijd te zeuren en terecht te wijzen. Zij doen met hun nageslacht leuke dingen en laten de opvoedkunde over aan het onderwijzend personeel, zo verneem ik van mensen die het kunnen weten. Dat zou ook kunnen kloppen. Afgelopen vakantie verbleef ik even aan onze Belgische kust en zat op de dijk op een bank met een deken over mijn knieën heen toen een meisje van een jaar of veertien bij me kwam staan. “Mag ik even uw deken?”, vroeg ze me waarop ik informeerde naar de reden waarom. Stel dat het moest dienen om een zusje of broertje of vriendinnetje warm te houden na een kwalijke val of om één van haar ouders ter hulp te snellen, ik had niet geaarzeld. Zulks bleek niet het geval. Ze wou het gewoon hebben omdat ze het wou hebben. “Waarschijnlijk een traumatische aandoening of hoogbegaafd”, sprak Marie-Antoinette toen ik haar inlichtte nadat ze terug was gekomen van de bakker met een Luikse wafel waar ik graag mag van genieten. Marie-Antoinette weet veel van dergelijke zaken af omdat ze haar nichtjes placht af te halen aan de schoolpoort en deze poorten zijn centra van kennis. Ze vond dat ik het dekentje had moeten afstaan in plaats van het wicht te zeggen dat ze kon maken dat ze weg kwam. “Wellicht had het meisje dan niet de hele dijk bij elkaar geschreeuwd en had de politie niet gecheckt of jij geen verleden hebt in de pedofilie”, las ze mij de levieten. Ik heb me voorgenomen in de toekomst geen stelling meer in te nemen als het gaat over de gesteldheid van de jeugd van heden. Maar ik voel mee met de vele mensen in het onderwijs.
Randdebielen
In het onvolprezen radioprogramma ‘Peeters en Pichal’ op Radio 1, kwam vorige week sportjournalist Hans Vandeweghe van Het Nieuwsblad zijn visie geven op zaak Witsel, het goudhaantje van het Belgische voetbal dat het nodig achtte om als Standard-speler het been te breken van Anderlechtverdediger Wasilewski. Het slachtoffer mag dan nog een Pool zijn, zoiets doet een fatsoenlijk mens niet, laat staan een sportmens. Hans Vandeweghe, voor de zomer nog een icoon van de krant De Morgen, legde bij Annemie Peeters uit dat het voetbalwereldje onder alle sporten ‘de hoogste concentratie randdebielen’ telt, dat dezelfde kranten die Witsel recent de hemel in prezen hem nu plots voor moordenaar verslijten en adviseerde Wasilewski en Anderlecht uitdrukkelijk om de zaak aanhangig te maken bij een burgerlijke rechtbank. Hij wees er voorts op dat men bij voetbal geen fysiek contact hoort te hebben en dat de bedoeling van het spel erin bestaat dat je een bal met de voet naar medemaats trapt waarbij een net het eindstation is. Tackles en ander duw- en trekwerk horen daar helemaal niet in thuis. Hans Vandeweghe gaat voortaan columns schrijven voor Het Nieuwsblad. We wachten met ongeduld op zijn schrijfselen.
Griep
Er is een griepepidemie op komst en daartoe nemen vele bedrijven en scholen maatregelen die variëren van het uitdelen van papieren zakdoeken tot het dragen van mondmaskers. In warenhuizen krijg je doekjes om het handvat van het winkelkarretje mee schoon te wrijven, aldus bacteriën van voorgaande gebruikers verwijderend. Een dame omschreef zulks als ‘het verkopen van angst’. Immers, datzelfde warenhuis legde geen doekjes klaar bij de weegschaal waar men fruit of groenten afwegen moet en doet dat evenmin aan de kassa’s waar de bacteriën zich wellicht het meest enthousiast ophopen. Ik heb persoonlijk besloten geen handen meer te schudden en evenmin tot omhelzingen over te gaan. Ik verontschuldig mij dus bij wie mij ontmoet en roep de volksgezondheid in als excuus.
|
|
|
 |
 losgeweekt 32
Taal/Column
|
27 Juli 2009 | 16:52:22
 |
Dieren
Het is me wat met die bezorgdheid om dieren tegenwoordig. Soms overvalt me het gevoel dat een schildpad die wat loopt te hoesten vanwege een lichte zomerverkoudheid belangrijker is dan een toerist die uit Nevada terugkeert met de Mexicaanse griep. Ik ben het ermee eens dat de mens het dier moet respecteren en dat praktijken zoals het met een koevoet neerslaan van een onwillig rund geen manieren zijn voor deze eeuw van beschaving maar soms wordt er toch wat overdreven naar mijn inzicht. Dieren doen ook steeds meer de gekste dingen. Zo geraakte een walvis vastgespiest op de boeg van een cruiseschip in de buurt van Vancouver. Het schip voer met walvis en al de haven binnen, de stuurman was helemaal de kluts kwijt en diende te worden opgevangen door de Amerikaanse versie van onze Slachtofferhulp. Daar hebben ze dus wel mensen die standby zijn want de enige keer dat ik tot dusverre persoonlijk diende beroep te doen op deze vorm van psychische bijstand, diende ik anderhalve maand geduld te oefenen. Er was bij mijn wedervaren dan ook geen dier betrokken, wellicht ligt daar de oorzaak. In Rusland stond er dan weer een leeuw te wachten op het perron. Het beest moest van het circus van Omsk naar de dierentuin van Kaloega en was in Moskou gestopt voor een pauze en omdat hij diende over te stappen. Van HST hebben ze in Rusland nog niet gehoord, het duurt een eind eer men bekomt van het communisme. Het beest was niet alleen maar zijn persoonlijke begeleider was even een krant gaan halen en had de koning der dieren alleen laten staan op perron 11 waar al snel een lichte paniek uitbrak. Ik vraag me soms af waar mensen zitten met hun gedachten.
Mooi
‘Bij mooie vrouwen’ is daarbij een plausibel antwoord. Het is in die context wetenschappelijk bewezen dat een knappe vrouw een redelijke kans heeft om een knappe dochter op de wereld te zetten die dan weer meer kans heeft om op haar beurt knappe meisjes te laten geboren worden. Het onderzoek stond beschreven in mijn krant waar men als bewijs foto’s bijvoegde van Lynn Wezenbeek en haar dochters, Goedele Liekens en haar dochters en prinses Maxima en haar dochters. Een befaamde gynaecologe van bij ons trad de stelling bij en liet opmerken dat mooie vrouwen ook meer kans hebben op meer sexuele betrekkingen en dus meer kans hebben op het verwekken van kinderen. De invloed van de man is naar verluidt van ondergeschikt belang. Mooie vrouwen vallen ook helemaal niet op knappe mannen als het erop aankomt kinderen te verwekken, ze worden instinctief aangetrokken tot mannen die de kinderen later een zekere toekomst kunnen geven en daarom vallen ze vooral op rijke mannen. Marie-Antoinette en ikzelf hebben daar onze bedenkingen bij. Wij zouden een reeks namen kunnen geven van minder aantrekkelijke vrouwen die toch een knappe dochter hebben en omgekeerd van knappe vrouwen met een beduidend minder knappe dochter. Of van knappe vrouwen met een knappe dochter en een minder knappe. Er zijn anderzijds ook knappe vrouwen die een knappe zoon hebben en minder knappe vrouwen met toch een knappe zoon. Er zijn ook knappe vrouwen die geen kinderen hebben, dus ook geen knappe. En bovendien: wat heet knap? Serge Gainsbourg en Jane Birkin waren niet knap maar hun dochter is wel knap. De moeders van Michael Jacksons kids zijn niet knap maar de kids zelf zijn dat wel. Was Michael Jackson dan eigenlijk een vrouw en heeft ie ze zelf gebaard? Maar wie is dan de vader?
Onwel
Ik ben, nu we toch gaande zijn over mooie mensen en ik dan als vanzelfsprekend terecht komt bij mevrouw Carla Bruni die presidentsvrouw is van Frankrijk, wel wat ongerust over de fysieke toestand van de Franse president Nicolas Sarkozy die tijdens een joggingsessie van zijn stokje draaide. Ik vind het geen goed idee dat Nicolas mee doet aan dat joggen. Men ziet van op afstand dat de man niet de constitutie heeft om in een shortje en T-shirt in de parken rond de Champs Elysées te gaan hollen. Nu Lance Armstrong zich interessant heeft weten te maken door nog ’s op zijn fiets Frankrijk door te rijden, gelooft elke veertiger-plusser dat ie zich fysiek moet laten gelden. Ik zie daar het nut niet van in en bovendien zijn we er zo ook wel gerust in. Wie Carla Bruni tot de zijne kan maken moet goede papieren hebben. We ijveren er dan ook voor dat de heer Sarkozy stopt met dit soort uitspattingen en zich beperkt tot een partijtje wii-golf. Voor andere lichaamsoefeningen dient hij zich te wenden tot de bedstee.
Crépin de Beauregard
|
|
|
 |
 losgeweekt 30
Taal/Column
|
13 Juli 2009 | 13:58:09
 |
Verstrooiing
In deze stille weken waarop iedereen met vakantie is en oudere mensen zoals mijn huishoudster Marie-Antoinette en ikzelf op ons eigen aangewezen zijn, is de Ronde van Frankrijk de voornaamste vorm van verstrooiing. Wij bedoelen daarmee niet verstrooiing als in crematie want men zou daar het zijne kunnen van denken. Als ingenieur ben ik daar wel voorstander van vanwege de praktische oplossing maar Marie-Antoinette heeft graag iets tastbaars, in de mate waarin daar na enige tijd sprake kan van zijn. Wij bezoeken één keer op de maand de graven van onze geliefden. Dat is begonnen op mijn 65ste , eerder toevallig. Het is een element van rust en meditatie alsook bescheidenheid want de dood komt snel. De verstrooiing waarvan sprake in het bestek van deze rubriek betreft evenwel het verzetten der zinnen. Te veel denken en piekeren is niet aangewezen. Dat wist men al in het oude Rome. Om de gedachten te onderbreken, heeft men iets lichts nodig, een afleiding van wat echt belangrijk is en dan denk ik aan een grote koers. Wat maakt het immers uit wie straks wint in Parijs? Men weet dat het of Contador is, si on lui laisse faire, of Armstrong als het op de commercie zelf aankomt. Wij worden vooral geboeid door de neveneffecten. Weet u dat volgens de kok van het Kookeiland, het genootschap van Piet Huysentruyt dat voor Silence-Lotto en Quick Step eten maakt, een renner tot 8000 kilo calorieën moet verteren om een bergrit aan te kunnen? Dat is een berg drank en voedsel! Marie-Antoinette zegt dan: “Stel dat men de Tour een jaar schrapte en al het voedsel bezorgde aan wie honger lijdt, dan was er al één en ander opgelost in deze wereld. Dan zouden ze geen tafel meer moeten verkopen aan de hoogste bieder en het dan weggeven aan het goede doel.” Vrouwen kunnen van die rare gedachten formuleren.
Ministers
Ik was een beetje geschrokken toen ik de namen hoorde van de nieuwe Vlaamse ministers die de heer Peeters tot zich heeft geroepen om ons te besturen. Ik ben politiek geen specialist maar ik volg de zaken wel wat op in het belang van de kleine man die toch enig respect verdient. Ik zeg maar meteen dat ik het geen goed idee vind dat Vlaanderen een regering heeft. In mijn gedacht zouden de mensen in dit land groot genoeg moeten zijn om samen aan één regering voldoende te hebben. Diverse regeringen, dat is de zaken nodeloos ingewikkeld maken en het is zo al ingewikkeld genoeg. Ik stel dat maar vast als het bijvoorbeeld gaat om het parket dat de bijzondere jeugdzorg contacteert met de waarschuwing dat het in een bepaald gezin niet goed meer gaat. Als er in dat gezin een maand later drama’s gebeuren, dan weet niemand meer wie nu wie heeft gewaarschuwd en of iemand daar ook iets mee gedaan heeft. Wat geeft dat dan als er regeringen en deelregeringen en dan nog ’s diverse parlementen en commissies zijn? Ik heb geleerd dat alles uit één wet komt en dat is nog altijd het beste. Kijk naar de Romeinen. Dit gezegd, betreur ik dat de heer Vandenbroucke Frank er niet meer bij is. De man heeft altijd originele ideeën gehad en was niet voor niets een welkome gast in Oxford nadat hij destijds een paar miljoenen in brand liet steken. Inspector Morse zag hem ongetwijfeld graag komen. De voorzitter van de SP.a, mevrouw Gennez, is echter geen watje. Zij heeft nog tennis gespeeld op hoog niveau en ze serveert krachtig en beslist. Bij haar moet men zich houden aan De Lijn, wat met de komst van mevrouw Tielen geen probleem meer kan zijn.
Latijn
Ook weer indrukwekkend was de heer De Wever die in het huwelijk trad op 11 juli. Hij leek niet echt over te lopen van enthousiasme. Dat kan ook gelegen hebben aan enkele Romeinse soldaten die hem bij de uitgang van de kerk stonden op te wachten en hem heilkreten toeriepen. De heer De Wever heeft al doodsbedreigingen gekregen en is dus begrijpelijkerwijze achterdochtig als het om vreemde personen gaat. De kans lijkt me daarom klein dat hij een fan is van Harry Potter, in tegenstelling tot de nichtjes en neefjes van Marie-Antoinette die af en toe langs lopen tijdens de vakantie en boeken en dvd’s meeslepen met de avonturen van de jongeling en zijn bezem. Het zegt mij persoonlijk ook niet veel maar ik heb beloofd dat ik er ’s eentje zou van lezen. Naar het schijnt kan men er zijn Latijn mee opfrissen. Ik durf wedden dat geen Vlaams minister nog Latijn kent, nu Frank weg is.
Crépin de Beauregard
|
|
|
|
|
|